Generaal de Castelnau doorspant een eeuw Franse militaire en politieke geschiedenis. Beschouwd door zijn tijdgenoten als een van de vaders van de overwinning tijdens de Eerste Wereldoorlog, wordt hij het slachtoffer van politieke intriges die verband houden met zijn reputatie als katholiek rechtse man. Bijgenaamd de "geschoeide kapucijn" door Clemenceau, wordt hem driemaal de maarschalksstaf ontnomen die het grote publiek hem toezegde.
In deze referentiebiografie schetst Jean-Louis Thiériot een visionaire aanvoerder met een rijke cultuur, wars van de aanval à outrance en respectvol tegenover het leven van zijn mannen. Pas afgestudeerd aan Saint-Cyr oefende Castelnau zijn sporen tijdens de débâcle van 1870. In de zomer van 1914 behaalde hij, bij de Trouée de Charmes en bij Nancy, de enige Franse overwinningen vóór die aan de Marne. Na diverse bevelsposities werd hij benoemd tot adjunct van Joffre aan het Grand Quartier général en speelde hij een sleutelrol in de verdediging van Verdun.
Getekend door de oorlog, die hem drie van zijn zonen ontnam, wijdt hij zich vervolgens aan de politiek als volksvertegenwoordiger, voordat hij de Fédération nationale catholique opricht als reactie op de linkse kartelvorming en het anticlericalisme. Vanaf 1933 waarschuwt hij onophoudelijk de Franse publieke opinie voor het heersende pacifisme en de Duitse herbewapening. In 1940 veroordeelt hij onmiddellijk de wapenstilstand en de onderwerping van maarschalk Pétain aan de bezetter. Als tegenstander van Vichy en nauw verbonden met de verzetsbeweging, sterft hij zonder de zo vurig gehoopte Bevrijding te hebben meegemaakt.
