BLAUW ALS STAAL - De scheepsjagers van de US Navy in de Stille Oceaan.

Toen in september 1945 de Japanse capitulatie werd getekend in de baai van Tokio, waren de aantallen van de Amerikaanse scheepsjacht in vier jaar tijd meer dan vijftigvoudig toegenomen!

Verbannen naar hun minuscule escortevliegdekschepen bleven de F4F Wildcat, inmiddels verbeterd en omgedoopt tot FM-2, nog altijd op de lijsten van de Navy staan. Maar deze laatste had desalniettemin ruimschoots voorzien in vervanging door twee uitzonderlijke modellen, die achtereenvolgens in 1943 in actieve dienst traden: de F4U Corsair van Vought en de F6F Hellcat van Grumman, robuuste, krachtige en uitgestrekte machines. Sneller, beter bewapend en veel veelzijdiger dan de F4F, zouden ze een onoverkomelijk probleem vormen voor een Japanse luchtmacht die al hard aangepakt was bij Midway en Guadalcanal door het bescheiden « tonnetje » van Grumman.

Van de Koraalzee tot de berg Suribachi worden vier jaar luchtgevechten hier herdacht aan de hand van de geschiedenis van de drie voornaamste toestellen die de Amerikaanse scheepsjacht in de Stille Oceaan hebben uitgerust. Naast John Thach en Marrion Carl ziet men hoe de F4F in 1942-1943 de Japanse golf heeft weerstaan, voordat deze geleidelijk werd teruggedrongen en definitief werd ingedamd door de gecombineerde inzet van de F4U en F6F, bestuurd door fascinerende mannen als Gregory « Pappy » Boyington of Dave McCampbell.

Samen vormden deze machines het « staalblauw » snijvlak van een voor zijn tegenstanders dodelijk luchtwapen: de soldaten, matrozen en vliegeniers die dienden onder de banier van de Rijzende Zon.