De SLAGSCHEPEN van de Klasse YAMATO

Ontwikkeld en gebouwd in de grootste geheimhouding, vormden de slagschepen Yamato en Musashi een ongekende technische prestatie voor de Keizerlijke Marine en de Japanse scheepswerven. Hun kostprijs was even gigantisch als hun afmetingen en hun bouw vergde talrijke offers. Hun bouw werd fel bekritiseerd door bepaalde hoge officieren van de Keizerlijke Marine die, terecht, het einde van de suprematie van het slagschip ten voordele van het vliegdekschip voorspelden.

In dienst gesteld na het uitbreken van de Pacifische Oorlog, brachten zij het grootste deel van hun tijd voor anker in de grote basis van de Truk-archipel, wat hun nutteloosheid aantoonde. Toen zij hun eerste slag konden leveren, bij de grote confrontatie bij de Marianen, verhinderde hun aanwezigheid nauwelijks dat de Keizerlijke Marine een zware nederlaag leed.

De volgende slag, de grote Slag in de Golf van Leyte, leidde tot het verlies van de Musashi, tot zinken gebracht door een groot aantal bommen en torpedo's, allen afgeworpen door vliegtuigen van de US Navy. De Yamato overleefde hem slechts zes maanden en werd tot zinken gebracht toen hij probeerde Okinawa te bereiken voor een eenrichtingsoperatie; de vliegtuigen van de US Navy lieten hem geen enkele kans. Een derde schip van dezelfde klasse, de Shinano, werd nooit als slagschip voltooid maar omgebouwd tot vliegdekschip. Het werd tot zinken gebracht tijdens zijn allereerste uitvaart in november 1944, door de torpedo's van een Amerikaanse onderzeeboot.

Ondanks hun tragische lot oefenen de reusachtige slagschepen van de klasse "Yamato" nog steeds een onmiskenbare fascinatie uit op het publiek, zowel Japans als buitenlands. De wrakken van beide slagschepen zijn overigens teruggevonden en onderzocht.

Simon Liot de Nortbécourt, een jong auteur afkomstig uit een zeeliedenfamilie, biedt ons in dit werk de vruchten van vele jaren onderzoek, onderzoek dat hem ertoe bracht het Yamato-museum in Japan te bezoeken en de getuigenissen van voormalige bemanningsleden van beide slagschepen te verzamelen.

Circa 300 pagina's, 340 foto's waarvan enkele ongepubliceerd, 50 3D-tekeningen, met plannen. Het technische gedeelte werd uitgewerkt dankzij de vertaling van Japanse documenten.