Baldur Von Schirach - Van de Hitlerjeugd tot de deportatie van de Joden van Wenen

Afkomstig uit de grote Pruisische bourgeoisie bracht Baldur von Schirach zijn jeugd door in de schaduw van zijn vader, die betrokken was bij extreemrechts. Als ambitieuze jongeling maakte Baldur een meteoorachtige opkomst binnen het nazi-systeem: hij trad op 18-jarige leeftijd toe tot de NSDAP en werd op 24-jarige leeftijd leider van de Hitlerjeugd. Hij stond in voor de leiding en organisatie ervan, en controleerde de ideologische en paramilitaire omkadering van miljoenen jongeren vanaf 1933.

Getrouwd met de dochter van de persoonlijke fotograaf van de Führer, Henriette Hoffmann, werd Baldur von Schirach in 1940 benoemd tot Gauleiter van Wenen. Daar organiseerde hij de vervolging en deportatie van de Joden en richtte een netwerk van dwangarbeid op met de concentratiekampen van het Mauthausen-complex.

Hij weefde nauwe banden met de Weense elite en animeerde een actief cultureel en mondain leven in de Oostenrijkse hoofdstad. Na deze vroege en spectaculaire carrière is het tweede deel van het leven van Baldur von Schirach echter de geschiedenis van een geleidelijke ongenade, want hij en zijn echtgenote vielen uiteindelijk in onmin bij Goebbels en daarna bij Hitler zelf.

Veroordeeld tot twintig jaar gevangenis door het tribunaal van Neurenberg, vrijgelaten in september 1966, stierf hij in 1974 zonder zijn overtuigingen te hebben herroepen, die hij opnieuw bevestigde in zijn werk Ik geloofde in Hitler.

De Oostenrijkse historicus Oliver Rathkolb tekent de eerste grootschalige biografie over deze centrale figuur van het nazisme.