In februari 1943, vastbesloten deel te nemen aan de strijd tegen het communisme aan het Oostfront, tekent Jean-Marie Croisile zijn verbintenis bij het Legioen van Franse vrijwilligers tegen het bolsjewisme. Een keuze die hem er later toe zal brengen toe te treden tot de 33e SS-divisie Charlemagne, waarmee hij zal deelnemen aan de verdediging van Berlijn. In de herfst van 1943 is het de beurt aan zijn jongere broer, Alain Croisile, en vervolgens aan hun vader, Jean Croisile, om een verbintenis te ondertekenen bij de Waffen-SS.
In het licht van de geschiedenis is het een onverdedigbare keuze die hen er aan het einde van de oorlog toe brengt voor het Hoog Gerechtshof van Colmar te verschijnen wegens het « welbewust verrichten van handelingen die de nationale defensie schaadden ». Gelet op de familiegeschiedenis is het een des te onbegrijpelijkere keuze, omdat de vader, Jean Croisile, een voormalig held van de oorlog van 1914-1918 is, vijf keer gewond in de gevechten, waarvan drie keer bij Verdun, maar ook een veteraan van de veldtocht van 1940 tijdens welke hij opnieuw dapper vocht tegen de Duitse vijand. « Ik kan in alle geweten verzekeren dat ik, ondanks onze armzalige middelen, altijd weerstand heb geboden tegen de vijand, met alle kracht die ik had, en als er in Frankrijk in die tijd meer "verzetsstrijders" waren geweest [mei 1940], dan is het zeker dat de gebeurtenissen een geheel andere wending hadden genomen », verklaarde Jean Croisile voor de jury die hem in 1945 moest berechten.
Opgebouwd rond het onuitgegeven relaas van Jean-Marie Croisile en aangevuld met diverse onderzoeken die het mogelijk maken het parcours van deze familie te reconstrueren vanaf de jaren 1900 tot aan zijn proces voor het Hoog Gerechtshof van Colmar, onthult Sous uniforme allemand voor het eerst, zonder romantisering of overdrijving, wat de volledige weg was van deze mannen die ervoor kozen te gaan vechten aan het Oostfront en de werkelijkheid van wat zij hebben meegemaakt.
FRAGMENT:
Op 11 juli schepen we in op het station van Warschau. De reis naar Greifenberg (Gryfów Śląski) zal drie dagen duren. Onze route voert via Kutno, Posen (Poznań) en Stettin. En nu we Rusland hebben verlaten, zullen we ook Polen verlaten. Rusland zelf verwijdert zich met elke omwenteling van de wielen, die wielen die moesten rollen voor de overwinning; je ziet nog steeds, langs de spoorlijn, de grote borden die dat verkondigen. Zullen we het ooit terugzien, dat Rusland, met zijn eindeloze vlakten, de kleine berkenbossen en dennenbosjes, de dorpen met isbas en hun balansputten, de schemering onder een immense hemel. Bielinitchi, Beresovka, Sokolovitchi, Slavnoje, Michaelkovo, Saborje en de kleine Aniouta, al die mensen heb ik liefgehad, ondanks de « slavernij en grandeur van het soldatenleven ». Ja, ik heb dit land liefgehad en ik weet dat ik het niet zal vergeten. En nu, wat er ook verder moge gebeuren, weet ik dat dit avontuur de moeite waard was om beleefd te worden. Die gedachte herinnert me aan iets, aan iemand: onze luitenant Prévost. Hij is daar gebleven, in de Russische aarde, op het kleine kerkhof van Borisov. Wij waren zijn 9e compagnie, de bende van Prévost. Ik heb eigenlijk nooit de tijd gehad hem te leren waarderen. Ik heb hem nauwelijks gekend, veel te weinig.
OVER DE AUTEUR:
Jean-Marie Croisile is een jonge Franse vrijwilliger die in 1943 besloot zich in te zetten in de strijd tegen het communisme aan het Oostfront.
