MAURIENNE 1940

Op 3 september 1939, na de inval van Hitlers troepen in Polen, verklaren Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk de oorlog aan Duitsland. Italië, bondgenoot van dat land, kondigt zijn niet-oorlogvoering aan. De herfst en de winter worden in een zekere loomheid doorgebracht met het versterken van de verdedigingsopstelling.

In het voorjaar doet het smelten van de sneeuw de transalpiene dreiging opnieuw opduiken. Vanaf 10 mei neemt zij, met het Duitse offensief in het westen, opnieuw gestalte aan om zich te concretiseren op 10 juni, de datum van Mussolini's oorlogsverklaring aan Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk.

Maar is Italië klaar om een grootschalig offensief in de Alpen te voeren tegen een verzwakt, maar nog staand Frankrijk?

Op 21 juni stuurt Mussolini, ondanks een volslagen gebrek aan voorbereiding, zijn troepen ten aanval op de alpenpassen, die stevig worden gehouden door onze ingegraven strijdkrachten in de werken van de Maginotlinie en gesteund door een krachtige artillerie.

In de Maurienne woeden de gevechten bij de Col du Mont-Cenis, in het Val d'Ambin, rondom Modane en bij Valmeinier. Gedurende 4 dagen staan 40.000 Italianen tegenover 18.000 Fransen. De transalpiene troepen zullen een ongelooflijke moed tonen, onder afschuwelijke weersomstandigheden, in een poging de Franse verdedigingslinies te doorbreken.

Op 25 juni, wanneer de vijandelijkheden ophouden, zijn de territoriale winsten zeer gering en de verliezen zeer zwaar.

Het Leger der Alpen komt zegevierend uit dit treffen, en behoedt de grensdepartementen voor bezetting. Het bewijst dat het Franse leger van 1940 veldslagen kan winnen, zoals bij Narvik, Gembloux, Stonne of aan de Maginotlinie. Het is de broedplaats van het toekomstige alpine verzet dat in de herfst van 1944 zal uitmonden in de oprichting van de 27e DA, die zal worden ingezet in de tweede slag in de Alpen.