AAN HET FRONT - Een geschiedenis van de verpleegsters in de Grote Oorlog

« Onze gewonden zijn bewonderenswaardig, wonderbaarlijk. Geen enkele klacht. Ze laten zich armen en benen afzetten, schedels openen zonder een zucht. (…) Het is voor Frankrijk. »

« Ik haast me naar de verbandkamer, en het is de treurige stoet van afschuwelijke wonden, vreselijke verminkingen, een brij van vlees, botten en splinters. »

Van het slagveld tot de collectieve verbeelding: hoe heeft de figuur van de verpleegster zich gevormd, en hoe heeft ze zich ontwikkeld?

In dit boeiende en grondig uitgediepte verhaal verweven zich de lotgevallen en de woorden van vrouwen uit alle lagen van de bevolking die, bij duizenden, tijdens de Grote Oorlog hun thuis verlieten om nieuwe terreinen te betreden en verpleegster te worden. Afwisselend geïdealiseerd, geseksualiseerd en onzichtbaar gemaakt, uitgesloten van kennis, macht en de oorlogssfeer, gevormd en opgesloten in het kader van het huishouden en vervolgens het ziekenhuis, laten deze vrouwen hier hun stem klinken.

Aan de hand van talrijke getuigenissen, haastige notities in noodsituaties, dagboeken of voor publicatie bestemde geschriften, vertelt Françoise Coquillat ons het ontstaan van een beroep, de vastberadenheid, de uitputting en soms de wanhoop van deze vrouwen die zonder voorbereiding in de verschrikking van de oorlog werden gegooid.

Ze beschrijft ook de man-vrouwrelaties aan het begin van de 20e eeuw, doordrenkt van zelfopoffering, tederheid, bewondering of woede.

Deze heldinnen ontdekken, naar hen luisteren, hen eren, is een daad van engagement.