De Slag om de Ardennen 1944-1945 - De Panzer van de laatste kans

Na de verschijning in 1994 van La Bataille des Ardennes van Jean-Paul Pallud, een werk dat aan beide kanten van de Atlantische Oceaan gezaghebbend werd, bracht de publicatie van het boek van Christer Bergström in 2017 de werkelijke verliezen van het US Army opnieuw onder de aandacht. Dit nieuwe werk van Philippe Guillemot draagt bij aan de kennis van deze slag door nieuwe invalshoeken, vandaar de relevantie ervan: nee, het Duitse opperbevel heeft de brandstof niet jaloers achtergehouden ver achter het front, ten oosten van de Rijn — integendeel.

Nee, de bruggen over de Rijn waren niet opgeblazen. Nee, het spoorwegnet in het westen was niet verwoest en, last but not least, ja, er was genoeg brandstof voor de aanvallende troepen die tijdens de slag echter wél op een acuut tekort stuitten. De auteur baseert zich op de bestudering van duizenden pagina's archiefmateriaal, waarvan sommige aantoonbaar cruciaal bleken om te herdenken wat wij nochtans als vaststaand beschouwden over deze zo bijzondere en noodlottige slag.

Op 12 december 1944 vraagt veldmaarschalk Model, bevelhebber van Heeresgruppe B, aan kolonel Von der Heydte of zijn luchtlandingsoperatie 10% kans heeft op succes. Von der Heydte bevestigt dit, waarop Model toevoegt dat de Ardennenoffensief ook niet meer dan 10% kans heeft te slagen. Die 10% was al ter sprake gekomen vóór de Duitse offensief van mei 1940, en die eindigde in een verpletterende overwinning van de legers van het Reich. Maar sindsdien zijn die legers uitgeput.

Op basis van weinig bekende documenten en nauwgezet onderzoek belicht de auteur de struikelblokken die het Duitse aanvalsapparaat uiteindelijk volledig vastliepen, de verstikking van het offensief en de ineenstorting ervan. Een precieze ontmanteling — onderbouwd met archiefmateriaal — van stellingen die nochtans opgeld deden sinds het einde van de gevechten, waaruit blijkt dat die befaamde "10% kans" uiteindelijk noch het Derde Rijk noch Model nog bezat.