De Kamikazes (1944-1945)

« Mama, uw zoon zal een aanval uitvoeren [...] maar eerder dan uw zoon, zal ik mezelf dan beschouwen als een zoon van het vaderland. »

In oktober 1944, terwijl de oorlog al het jaar daarvoor voor Japan verloren was, werden de tokubetsu-kōgeki-tai opgericht, of "speciale aanvalseenheden": de piloten die er deel van uitmaakten werden opgeleid om met hun vliegtuig, beladen met een bom, op Amerikaanse oorlogsschepen in te duiken. Omdat het keizerlijke leger wist hoe essentieel briefwisseling was voor de veerkracht van de strijders, werden zij aangemoedigd om afscheidsbrieven te schrijven en ertoe aangespoord die te personaliseren door bijvoorbeeld kalligrafische tekens toe te voegen, soms zelfs getekend met hun eigen bloed.

Na een historisch overzicht van hun oprichting presenteert Christian Kessler hier bijna 100 brieven, gedichten en onuitgegeven testamenten van kamikazes, vertaald met de hulp van Émilie Champmont: uitzonderlijke en bijzonder ontroerende documenten van zeer jonge mannen, voor het merendeel geletterd, geschreven vlak voor hun vertrek naar hun laatste missie. Soms vergezeld van haar- en nagelresten als relikwieën, zijn ze in de eerste plaats bestemd voor hun familie — na selectie en strenge censuur door de autoriteiten. Maar voor de kamikazes zijn de brieven ook en bovenal de materialisering van de moeilijke afstand van het leven die zij moeten nemen. Of ze het nu eens zijn met de bevelen van bovenaf of niet, ze moeten vertrekken in vrede met zichzelf en met hun naasten. Een unieke, aangrijpende en uitzonderlijke bundel.