III.PANZER-KORPS - Het Derde SS Pantsercorps van Germaanse Vrijwilligers

In het voorjaar van 1940, toen Duitsland Denemarken, Noorwegen en vervolgens Nederland en België binnenviel, opende de Waffen-SS er wervingskantoren, met wisselende, zo niet matige resultaten. Maar toen het Derde Rijk de oorlog tegen de Sovjet-Unie inzette, deed de « kruistocht tegen het bolsjewisme » de belangstelling voor deze werving, die stilgevallen was, opnieuw oplaaien. Zo werden vier nationale legioenen, gevormd uit Germaanse vrijwilligers en geplaatst onder het gezag van Heinrich Himmler, opgericht en ingezet aan het Oostfront.

In het voorjaar van 1943 worden deze legioenen ontbonden om nieuwe SS-formaties te vormen, waarvan de meeste ondergeschikt zijn aan het 3e SS Pantsercorps van Germaanse vrijwilligers, waarvan het bevel wordt toevertrouwd aan Felix Steiner, voorheen aan het hoofd van de divisie Wiking, een eenheid die eveneens deels uit Germaanse vrijwilligers bestond. Dit nieuwe legerkorps, waarop Himmler grote politieke hoop vestigt, wordt naar de Balkan gestuurd, waar het de bittere ervaring opdoet van de strijd tegen de partizanen van Tito, alvorens naar het Oostfront te vertrekken, dat het niet meer zal verlaten.

Zwaar beproefd tijdens de terugtocht van Oranienbaum leverde het een heldhaftig gevecht bij Narva, waar het zich een krijgshaftige reputatie verwierf die in heel Europa indruk maakte. De propagandadiensten van het Reich zouden zijn defensieve wapenfeiten benutten om er het symbool van te maken van de strijd van het Westen tegen de barbaarse horden uit Azië. Esten, Walen en Vlamingen sloten zich aan tijdens de verschrikkelijke gevechten in Estland, waarna de terugtocht volgde naar de Koerland-pocket, de bij voorbaat verloren slag in Pommeren en de hopeloze strijd in en rond Berlijn.

Meer dan alle andere vrijwilligers die zich tijdens de Tweede Wereldoorlog bij de Waffen-SS aansloten, zullen de Germanen de plannen hebben gediend voor het toekomstige Europese leger waarvan Himmler droomde.