Deel 2: Het Begin van het Einde, januari 1974 – maart 1975
Een gedetailleerd relaas, sterk gebaseerd op Vietnameestalige bronnen, van de voortdurende pogingen van Noord-Vietnam om het Zuiden binnen te vallen.
• Een nieuwe studie, voornamelijk gebaseerd op Vietnameestalige bronnen, die de desintegratie van Zuid-Vietnam beschrijft
• Volledig geïllustreerd met zeldzame en nog niet eerder gepubliceerde foto's, en kleurprofielen voor modelbouwers
Met gebruikmaking van een brede waaier aan Vietnameestalige bronnen presenteert de auteur een gedetailleerd relaas van de voortdurende pogingen van Noord-Vietnam om het Zuiden binnen te vallen, doorspekt met een groot aantal nog niet eerder gepubliceerde foto's en kleurprofielen voor modelbouwers. Een jaar nadat de Parijse vredesakkoorden waren ondertekend, op 17 januari 1973, was er nog geen vrede gevestigd in Vietnam. Gedurende die periode zetten de Noord-Vietnamezen hun aanvallen voort, nu de Verenigde Staten hun troepen volledig hadden teruggetrokken, met de definitieve verovering van Zuid-Vietnam als doel.
De erosie van de Zuid-Vietnamese strijdkrachten op het terrein nam toe tegenover een reeks gecoördineerde Noord-Vietnamese offensieven op korps-niveau. De drastische Amerikaanse vermindering van hulp begon zwaar te wegen op het vermogen van Zuid-Vietnam om oorlog te voeren. Evenzo kon Saigon niet reageren op een Chinese invasie van de Paraceleilanden na een korte zeeslag, en hoewel Hanoi was versterkt door massale leveringen van uitrusting uit Peking en Moskou, hadden zowel de Chinezen als de Sovjets de levering van voldoende munitie voor de artillerie en de tanks achtergehouden, om de Noord-Vietnamezen te weerhouden van een nieuw grootschalig offensief tegen het Zuiden. Met deze beperkingen planden de Noord-Vietnamese leiders hun nieuwe veldtocht, aanvankelijk verwachtend dat die 2 à 3 jaar zou duren. Een laatste test moest worden uitgevoerd om de Amerikaanse intenties te beoordelen in geval van een alomvattend Noord-Vietnamees offensief tegen het Zuiden – als een Zuid-Vietnamese provinciale hoofdstad werd ingenomen zonder Amerikaanse reactie, zou Hanoi de laatste veldtocht van de oorlog beginnen.
Na de val van Phuoc Long besloten de Noord-Vietnamezen een aanval te lanceren op het strategische Central Highlands-gebied, waar ze hoopten het grootste deel van een ARVN-korps te vernietigen. De slag om Ban Me Thuout zou de spilfactor worden die leidde tot de snelle ineenstorting van Zuid-Vietnam. Terwijl de strijd aan de gang was, besloot president Nguyen Van Thieu van Zuid-Vietnam, zonder advies te vragen aan zijn generaals, radicale maatregelen te nemen door zijn troepen te hergroeperen. Dat betekende het opgeven van niet minder dan de helft van het land, om zijn logistieke verbindingslijnen te verkorten en zijn resterende uitgeputte troepen te concentreren rond Saigon en de Mekong Delta. Hij hoopte waarschijnlijk ook dat hij door de militaire situatie te verergeren Washington zou dwingen zijn belofte na te komen dat "in geval van een massale schending van het staakt-het-vuren" de Amerikanen hun militaire hulp zouden hervatten en de B-52's zouden terugsturen.
