ELZASSER PRIESTERS DIE GEDWONGEN WERDEN INGELIJFD HERINNEREN ZICH

Er bestaan talrijke goed gedocumenteerde werken over de gedwongen inlijving van jonge Elzassers en Moezelaars door de nazi-autoriteiten in het geannexeerde Elzas-Lotharingen tijdens de oorlog van 1939-45. De bijzonderheid van dit werk is dat het de getuigenissen verzamelt van jongeren die destijds overwogen priester te worden of het kloosterleven in te gaan, in een seminarie, een theologische faculteit of op school, en die net als de andere jongeren werden ingelijfd. Geboren tussen 1922 en 1928 deelden zij volledig het leven en de beproevingen van hun kameraden op de verschillende slagvelden van Europa: het Oostfront, Rusland, Polen, het kamp van Tambov, Italië, de Balkan, Normandië. Bovendien moesten zij vaak het hoofd bieden aan de spot van de Duitse militaire autoriteiten vanwege hun geloof en hun levensproject. Na de oorlog voltooiden of begonnen zij hun theologische opleiding, gehard door een rijpheid die gegrondvest was op deze ervaring van menselijke beproevingen. Zoals Mgr Ravel in zijn voorwoord zegt: «Het aangrijpende relaas dat deze priesters ons leveren, mag daarom niet alleen worden ontvangen als een getuigenis dat de geschiedenis verrijkt, maar ook als een les die onze mensheid verlicht over de afgronden die zij soms weet te scheppen.» De auteur: Joseph Sifferlen, gedwongen ingelijfd priester en verzetsstrijder.