THEORIE VAN DE STRIJDER - Gevecht van nabij, een eeuwige terugkeer of een komende revolutie?

Op 18 augustus 2008 werden 10 Franse soldaten gedood en 21 anderen gewond in de Afghaanse bergen. Niemand had de hinderlaag zien aankomen die was opgezet door de Taliban en hun lokale bondgenoten. Deze tragische gebeurtenis is het vertrekpunt van het nieuwe werk van Michel Goya, dat opent met de beschrijving van de gevechten in de Uzbin-vallei en vervolgens de analyse van hun gevolgen.

Onmiddellijk na de feiten ontstond een scherpe tegenstelling tussen de nationale schok veroorzaakt door de vernietiging van een Franse infanteriesectie in deze hinderlaag en het weinige dat was ondernomen om te voorkomen dat dit drama mogelijk was. De nabijheidsstrijders, degenen wier beroep het is te doden of gedood te worden in intiem contact met de vijand — infanteristen en speciale eenheden voor de overgrote meerderheid —, zijn onmisbaar voor de overwinning van legers. Als hun dood een nationale gebeurtenis teweegbrengt, dienen zij terecht een nationale prioriteit te zijn, temeer omdat ze in Frankrijk nooit zo weinig in aantal zijn geweest. In de praktijk is dit nooit het geval geweest: men ontdekt het belang van infanteristen pas wanneer zij sterven.

Michel Goya beschrijft eerst wat een moderne nabijheidsstrijder is, vanaf het industriële tijdperk, en hoe zijn vak is geëvolueerd van de revolutie in de lichte bewapening tot het einde van de Tweede Wereldoorlog. De zaken zijn sindsdien nauwelijks veranderd voor deze krijgers, terwijl de andere militaire technologieën en andere manieren van oorlogvoeren een grote ontwikkeling kenden. De Franse infanteriesectie die in 2008 werd vernietigd door Afghaanse rebellen uitgerust met oud Sovjet-wapentuig, had even goed vernietigd kunnen worden door een Duitse infanteriecompagnie van 1944.

Ten slotte beschrijft de auteur de huidige problemen waarmee westerse nabijheidsstrijders worden geconfronteerd, terwijl hun directe tegenstanders, die momenteel vaak irregulier zijn, nooit zo talrijk zijn geweest. Hij onderzoekt ook hoe een nieuwe revolutie in de manier van vechten op gang gebracht kan worden.

Een krachtige en noodzakelijke iconoclastische reflectie, door een historicus en strateeg, in de lijn van zijn referentiewerk Sous le feu. La mort comme hypothèse de travail.