Die zaterdag 24 augustus 1346 is de nacht al lang gevallen. Het is bijna middernacht. Een kleine troep ruiters nadert het kasteel van Labroye, 5 km ten noordoosten van Crécy-en-Ponthieu. De poort is gesloten, de ophaalbrug opgetrokken — vluchtelingen van het Franse leger hebben het garnizoen al gewaarschuwd dat de slag verloren was en de Engelsen overwinnaar. De ruiters roepen de kasteelheer, die naar de kantelen klimt en vraagt wie er op zo'n laat uur wil binnenkomen. De stem van Philippe de Valois antwoordt hem, pathetisch: « Opent, opent, kasteelheer: het is de ongelukkige koning van Frankrijk! » Deze scène, samengesteld door Jean Froissart, heeft nooit plaatsgevonden. De beroemde kroniekschrijver heeft op de werkelijke gebeurtenissen een scène geplakt die hij zelf had bedacht voor een ridderroman van zijn eigen hand. Het blijft zo dat zijn literair genie er in enkele woorden in slaagt de onwaarschijnlijke uitkomst van de bloedige slag bij Crécy te suggereren: de gedaanteverandering van de machtigste vorst van het Westen in een ellendig vluchteling.
Met een zo bevolkt, zo rijk en zo machtig Frankrijk, en een zo arm en zo zwak Engeland, had Crécy logischerwijs het vroege einde van de Honderdjarige Oorlog moeten markeren, zo zeker leek de overwinning voor de Valois. En toch was het aan het einde van een bijzonder bloedige confrontatie voor de Fransen wel Philippe VI die gedwongen was te vluchten om gevangenneming te vermijden.
