HET TRAGISCHE EINDE VAN ALGERIJNS FRANKRIJK - De waarheidsgetrouwe getuigenis van een jonge militaire verslaggever

Geboren in Parijs in 1938, beleefde Jean-Baptiste Ferracci het einde van de Tweede Wereldoorlog in de hoofdstad en maakte als kind gebeurtenissen mee die hem geharderd hebben. Eind 1957 slaagt hij erin de dagbladpers te betreden als verslaggever-fotograaf bij de krant L'Aurore. Hij verslaat dan, tussen faits divers en reportages, de grote gebeurtenissen die het Franse politieke leven in 1958 op zijn kop zetten: de val van de Vierde Republiek en de machtsovername van generaal de Gaulle, met één obsessie: er zijn om "de voorpagina te halen".

In januari 1959 wordt hij opgeroepen voor militaire dienst bij het 1er Choc in Calvi. In juni in Algerije aangekomen, neemt hij deel aan operaties in de Hodna en aan de Tunesische grens. In september aangesteld als verslaggever bij het wekelijkse blad van de strijdkrachten Bled, verslaat hij de "gebeurtenissen in Algerije" zowel op het terrein als in de stad, waar hij in Algiers de dood nabij is tijdens de schietpartij bij de barricaden op 24 januari 1960. Aan de zijde van onze soldaten, van eenheid naar eenheid of tijdens operaties waarvan hij ons het relaas doet, doorkruist hij heel Algerije, raakt gehecht aan dit land dat hij in allerijl verlaat, bevrijd van zijn militaire verplichtingen tijdens de staatsgreep van de generaals, eind april 1961.

Hij hervat dan zijn werk als verslaggever bij de grote pers om, te midden van het dagelijkse nieuws, onder meer de rellen te verslaan die Parijs in bloed dompelen, de gewelddadige acties van de OAS, de grote processen van de generaals en de "verloren militairen". Na de akkoorden van Évian in maart 1962 stuurt zijn krant hem terug naar Algerije om verslag te doen van de onvoorstelbare drama's die volgden op het staakt-het-vuren: afsluiting van Bab-el-Oued, schietpartij in de rue d'Isly, de tragische exodus van de Fransen uit Algerije, de anti-Europese slachting van 5 juli in Oran, de massamoord op de harkis.

Deze levendige kroniek van een bewogen tijdperk, die soms de allure van een roman aanneemt, biedt de lezer een uniek standpunt: dat van een jonge verslaggever, burger en militair tegelijk, wiens dagelijks leven in het hart van gebeurtenissen wordt onthuld die de generaties die ze niet hebben meegemaakt, zestig jaar later zullen ontdekken. Zij die ze pijnlijk hebben doorleefd, zullen er zichzelf in herkennen.

Jean-Baptiste Ferracci is de auteur van meerdere werken, waaronder in 2007, Images vécues de l'Algérie en guerre, prix Algérianiste 2008, met een voorwoord van Hélie de Saint Marc, en L'Adieu –1962 : Le tragique exode des Français d'Algérie, in 2012.