Kopie van MAAT EN BUITENMAAT VAN DE MAGINOTLINIE DEEL 2 - Infanteriekazematten en kazematblokken

TWEEDEHANDS BOEK. REDELIJKE STAAT, MAAR DE HOEKEN VAN DE OMSLAG ZIJN LICHT OMGEVOUWEN.

Het tweede deel in een boekenreeks die Frédéric Lisch aan de onderdelen van de Maginotlinie wijdt.

Aan bod komen de kazematten van de modellen 1929 en 1930, de gepantserde kazematten, de bunkers in de vernielingszones, de kazematten van model 1936 met verspringende schietgaten en de infanteriekazematten en -blokken in de Alpensectoren.

Aan het einde van het boek biedt een hoofdstuk over de GFM-pantserkoepels meer inzicht in deze pantserconstructies.

Frédéric Lisch beschrijft in detail het ontwerp en de bouw van de infanteriekazematten die de ruggengraat vormden van de grote versterkte regio's Metz en Lauter en de drie versterkte sectoren in de Alpen. Deze omvangrijke studie is het resultaat van werk dat de auteur vele jaren geleden begon met zijn medewerking aan verschillende boeken van Jean-Bernard Wahl en later aan de infographics voor de heruitgave van Muraille de France van kolonel Philippe Truttmann, een standaardwerk over de geschiedenis van de Maginotlinie.

De hoofdstukken tonen het modernste vestingstelsel van zijn tijd: een uitgestrekte linie van goed aan het zicht onttrokken kazematten die elkaar met flankerend vuur dekten en zelf volledig werden beschermd door de artillerie van de grote vestingwerken. De Slag om Frankrijk in 1940 zou aantonen hoe goed de linie standhield, vooral in de Alpen. Dat de Duitsers in het noordoosten enkele kazematten en vestingwerken innamen, was het gevolg van een tragische fout van de generale staf: sommige werken raakten geïsoleerd doordat hun artilleriesteun of de troepen tussen de vestingwerken werden teruggetrokken. Eind juni 1940 hielden de versperringen van de Maginotlinie in de Alpen alle Italiaanse aanvallen tegen. Zo kon Frankrijk, te midden van zijn verpletterende nederlaag, de Slag om de Alpen winnen.

Ondanks deze ramp behield Frankrijk zijn koloniale rijk, zijn marine, een wapenstilstandsleger en een onbezette zone. Het hoge technische niveau en de sterke weerstand van de Maginotlinie, vooral in de Alpen, overtuigden de Zwitserse Bondsstaat ervan om in 1940 en 1941 snel een indrukwekkend nationaal reduit in het hart van het land aan te leggen, met talrijke artilleriewerken en infanteriekazematten. Daarmee werd een aanval door het Duitse of Italiaanse leger ontmoedigd.

De fraaie, niet eerder gepubliceerde infographics van Frédéric Lisch maken inzichtelijk welke technische oplossingen zijn gekozen om de versterkingen zo goed mogelijk bestand te maken tegen aanvallen, zonder afbreuk te doen aan de doeltreffendheid van het flankerende vuur en het vuur vanaf de kazematten.

In zijn boeken brengt de auteur zo hulde aan de ontwerpers, maar ook aan de politici die in de roerige jaren van 1928 tot 1940 besloten tot de bouw van deze indrukwekkende verdedigingslinie. De Maginotlinie wordt door sommige historici al te vaak weggezet als symbool van de nederlaag. Frédéric Lisch laat in dit boek zien dat zij een buitengewone Franse verdedigingsprestatie was.