Collaboratrices, 1940-1945 - Geschiedenis van de vrouwen die het Vichy-regime en de nazi-bezetter steunden

«Collaboratrices»: de loutere vermelding van dit woord roept de beelden op van die duizenden Franse vrouwen die door de wilde zuivering werden vermorzeld en bij de Bevrijding publiekelijk werden kaalgeschoren omdat zij met de vijand hadden «gezondigd». Soms herinnert men zich ook andere gebeurtenissen die de bezettingsjaren hebben getekend - zoals die beruchte reis naar Duitsland die Franse actrices in 1942 maakten in de «trein van de schande». Het engagement van vrouwen met de vijand vanaf 1940 kan echter niet worden herleid tot enkele typeprofielen.

In dit ongepubliceerde werk over het Frankrijk van de donkere jaren evoceren Pierre Brana en Joëlle Dusseau de actieve collaboratrices en benadrukken zij dat zij talrijk waren... en dat zij overal actief waren. Sommigen zijn uiteraard bekend: dat geldt voor artiesten (zoals Coco Chanel), echtgenotes (men denke aan Hélène, de vrouw van Marcel Déat) of «dochters van» (zoals Josée de Chambrun, die haar vader Pierre Laval verafgoodde). De meesten zijn echter anoniem, maar velen waren daarom niet minder gevaarlijk: als militieleden, Gestapo-agentes of spionnen hebben zij vaak gelogen, aangegeven, opgejaagd of zelfs geweld gepleegd. Om welke redenen? Uit nood? Uit liefde? Uit overtuiging? Uit sadisme?

Gebaseerd op ongepubliceerde bronnen leveren de twee auteurs de vruchten van een onthutsend historisch onderzoek dat bewijst dat «collaboreren» ook in de vrouwelijke vorm kan worden vervoegd. Een onmisbare synthese die een groot historiografisch hiaat opvult.