De oorlog voeren - Gesprekken over de operationele kunst

Een tweestemmige reflectie over oorlog en strategie zoals Frankrijk die al lang niet meer heeft gekend. Waarom hebben generaals door de eeuwen heen zo vele overwinningen behaald die het conflict niet beëindigden? Waarom diende het vergoten bloed zo weinig de doelstellingen die de macht aan zijn legers had opgelegd? Waarom werden, om één voorbeeld uit duizend te noemen, de beste legers ter wereld tussen 1914 en 1918 gereduceerd tot een zo wanhopig als steriele confrontatie in de modder van de loopgraven? De oorlog voeren geeft de sleutels tot deze impasse en toont aan dat een vergeten grote Sovjet-denker, Alexandre Svetchine, de weg heeft gewezen om eruit te komen.
Jean Lopez brengt Benoist Bihan ertoe zijn gedachten te ontvouwen over deze waardige erfgenaam van Clausewitz, zijn leven, zijn denken en zijn werk — een reflectie die vijftien jaar lang is gerijpt en gevoed door een formidabele eruditie. Onderweg bieden de twee kompanen ons een wandeling door vijfentwintig eeuwen conflicten. Ze herbekijken de zogenaamd beslissende veldslagen en het optreden van hen die als grote veldheren zijn gepresenteerd.
Het werk beperkt zich niet tot het historische en kritische. Door het werk van Svetchine te ontleden, legt het de oplossing bloot — de operationele kunst — opdat de gevechten ten volle dienstbaar worden aan de strategie en in harmonie komen met de tactiek. Origineel in zijn aanpak, krachtig door zijn argumenten, aangenaam te lezen door zijn dialoogvorm, is dit werk volkomen origineel en zou het de militaire gedachte een witte steen moeten bezorgen.
Het doel? Niets minder dan de vernieuwing van het strategisch denken, een domein dat door het grote publiek wordt gewaardeerd maar dat moest worden afgestoft en voor iedereen toegankelijk gemaakt door het juiste evenwicht te vinden tussen theorie en geschiedenis.