DE ARTSEN VAN AUSCHWITZ

27 januari 1945. De Sovjettroepen dringen voor het eerst het terrein van Auschwitz-Birkenau binnen en ontdekken met afschuw het grootste vernietigingskamp van het Derde Rijk. Terwijl 60.000 gevangenen bij hun nadering werden geëvacueerd, bevinden zich ter plaatse nog slechts 7.000 van honger stervende zieken. Hoe konden zij deze hel overleven? Wat was de precieze rol van de hoge nazi-functionarissen, en meer bepaald van de artsen, in de organisatie van het kamp?

Op basis van ongepubliceerde documenten en talrijke getuigenissen van overlevenden beantwoordt dit werk deze vragen en werpt voor het eerst licht op de cruciale rol die de SS-artsen speelden in de uitvoering van de Endlösung. Van 1940 tot 1945 zijn zij het die de moorden orkestreren en hun status misbruiken om het ondenkbare te begaan. Naast het ontnemen van leven aan duizenden mensen, gebruiken zij degenen die zij sparen als proefpersonen voor hun medische experimenten en laten hen, naar het voorbeeld van Josef Mengele, de ergste gruweldaden ondergaan.

Gelukkig tonen de gedeporteerde artsen, in een tegengestelde beweging, koppigheid en vastberadenheid om de zieken rondom hen te verzorgen en hun lotgenoten te beschermen. Liegen, verbergen, ontvreemden en vervalsen worden hun leuzen. Maar tot welke compromissen zijn zij bereid te gaan om levens te redden? Moeten zij aanvaarden samen te werken en zo de «grijze zone» te betreden, zo treffend beschreven door Primo Levi, in de hoop gespaard te blijven?

Ver van elk manicheïsme schetst dokter Bruno Halioua met meesterschap de weinig bekende geschiedenis van de artsen van Auschwitz en tracht hun psychologie te doorgronden. Een boek dat even ijzingwekkend als onmisbaar is.

Werk met een voorwoord van Claude Quétel, gepubliceerd met de steun van de Fondation pour la Mémoire de la Shoah.