152e Régiment d'Infanterie - De Rode Duivels

Het is geboren aan de oevers van de Rijn. Op zichzelf vat deze metafoor de diepe roeping van het 152e régiment d'Infanterie, de «Rode Duivels» van het regiment van de Elzas, perfect samen. Zijn geschiedenis, doorspekt met wapenfeiten en periodes van rust, bereikt haar hoogtepunt bij de Hartmannswillerkopf en tijdens de Grote Oorlog.
Het regiment verschijnt in de orde van strijd van het Franse leger in 1794 en put zijn oorsprong uit het voormalige régiment de Saintonge. Twee jaar later ontbonden, herrijst het in 1813 voor een kort avontuur in Duitsland en wordt opnieuw ontbonden in 1814 nadat het zich had onderscheiden tijdens de veldtocht in Frankrijk. De nederlaag van 1870 en de komst van de Derde Republiek kondigen zijn wedergeboorte aan. In 1887 neemt het 152e régional infanterieregiment opnieuw zijn plaats in onder zijn gelijken. Als symbool van dit leger dat zijn ogen gericht houdt op de blauwe lijn van de Vogezen, betrekt het garnizoen in Gérardmer. Wanneer het uur der waarheid slaat, staat het in de frontlinie en dringt het als eerste Elzas binnen, met in zijn rijen de beroemde tekenaar Hansi. Na de verschrikkelijke gevechten bij de Hartmannswillerkopf zijn de «Rode Duivels» aanwezig in alle veldslagen en behaalt het regiment tot 1918 zeven vermeldingen. Tussen 1919 en 1939, gevestigd in Colmar, neemt het deel aan de Rijnbewaking alvorens in 1940 te worden ingezet in de slag bij Réthel. Tijdens de bezetting zal het de ziel zijn van de «Résistance Auvergne» alvorens te strijden in de Elzas en Colmar terug te vinden, waar generaal de Gaulle hem op 10 februari 1945 plechtig zijn vaandel overhandigt. Zoals vele anderen wordt het 152e gemechaniseerde infanterieregiment opgeroepen naar Algerije; het neemt deel aan de strijd tegen de opstand alvorens in 1964 terug te keren naar zijn Elzasser garnizoen. Definitief geworteld in deze Elzasgrond die zo vele van haar zonen in dienst van zijn vaandel offerde, is het 152e régiment d'Infanterie vandaag een dynamische en slagvaardige eenheid van het landleger, die met korte aankondigingstijd kan worden ingezet op elk operatietoneel waar de verdediging en de behartiging van de Franse belangen dit vereisen. De blauwe lijn is niet langer die van de Vogezen, maar vaker de verre horizonten van de buitenlandse missies. Onveranderd blijven echter, naijverig bewaard en steeds gecultiveerd, de deugden van trouw en opoffering die aan de wieg stonden van de «Quinze-deux» en zijn trotse en vurige ziel smeedden.