Dageraad aan de poorten van de hel

DAGERAAD AAN DE POORTEN VAN DE HEL vertelt het verhaal van vier jonge vrijwilligers bij de Fusiliers Marins op 17-jarige leeftijd, van hun opleiding als jonge soldaten tot de dood voor sommigen, en het einde van hun plaatsing aan de post van Bab el Assa aan de Marokkaanse grens voor de anderen.
De Algerijnse Oorlog nadert zijn einde in 1960. De inspanningen van het Franse leger om de opstand en zijn excessen binnenin Algerije uit te roeien, en vervolgens de soldaten van het ALN terug te dringen achter de Tunesische en Marokkaanse grenzen, worden nu bekroond met succes.
De grenzen, afgesloten door een geëlektrificeerde versperring, zijn het doelwit van de troepen van het ALN die proberen Algerije binnen te dringen om de leegte op te vullen die de luchtlandingsoperaties hebben gecreëerd. De Franse eenheden patrouilleren 's nachts per half-track langs dit netwerk om discrete of massale pogingen tot oversteek te ontdekken en te verijdelen.
Deze pogingen vinden door de aard der zaak 's nachts plaats, en dus spelen de gevechten zich uitsluitend 's nachts af, wat de strijdstress verhoogt. Het geweld van deze gevechten resulteert in een ware slachting, die pas aan het licht komt wanneer een stralende dageraad met zijn stralen het slagveld verlicht.
Dit verhaal werd nooit opgeschreven. Het werd geschreven als eerbetoon aan al die dienstplichtigen en vrijwilligers die "hun bloed gaven zonder te marchanderen", zoals admiraal de Brossard in zijn voorwoord benadrukt.