Over de essentiële filosofie van het militaire bevel

In Grandeurs et servitudes militaires omschrijft Alfred de Vigny militairen als behorend tot een "mensenras dat altijd veracht of buitensporig geëerd wordt, al naargelang de naties hen nuttig of noodzakelijk achten". Deze visie van een schrijver die zelf soldaat was, getuigt van een echte leemte. De militaire wereld, die zowel om historische als geografische redenen constitutief is voor de Franse identiteit, is intellectueel onbekend. Erger nog: hij wordt miskend. En toch is hij al lang het onderwerp van talrijke historische en sociologische studies, doorgaans serieus en relevant. Onmisbaar als ze zijn, blijken deze echter ontoereikend, omdat ze dit bijzondere universum slechts onvolledig weerspiegelen. Dit leidt tot een technische visie die men gerust reducerend kan noemen. Als er inderdaad een kennisgebied is dat verder uitgediept of zelfs verkend dient te worden, dan is het wel dat van de filosofische benadering van de militaire staat. Dit is fundamenteel, in de etymologische zin van het woord. Doorgaans verwaarloosd, zou het dus als eerste moeten komen, als voorwaarde voor alle andere benaderingen.
Dit essay maakt geen aanspraak op het opvullen van zo'n leemte. Maar het baant de weg door zich te richten op de kern van het uitoefenen van gezag, via de vraag naar de werkelijke of veronderstelde singulariteit van het militaire bevel in zijn filosofische dimensie.
De auteur combineert een uitgesproken interesse in filosofie met een bewezen kennis van burgerlijke en militaire organisaties en biedt ons hier een origineel werk dat de lezer via een essentiële vraag uitnodigt tot vrije filosofische reflectie.