De guerrilla in 1870 - Verzet en terreur

Na de Franse nederlaag bij Sedan op 2 september 1870 en de val van het Keizerrijk zette Frankrijk de oorlog voort tegen de verenigde Duitse staten. Naast en vaak buiten het verband van de reguliere Franse legers bestreden vrijschutters de bezetter. Geconfronteerd met de opstand die zich vanaf oktober 1870 uitbreidde, besteedden de Pruisen en hun bondgenoten een kwart van hun troepen aan de beveiliging van hun achterhoede. Op grond van de Pruisische wet van 4 juni 1851 op de staat van beleg oefenden zij een meedogenloos harde onderdrukking uit tegen deze guerrilla, waarvan het martelaarschap van Châteaudun getuigt.

Vrijschutters zijn strijders die geen aanspraak kunnen maken op de bescherming van het oorlogsrecht. Ze worden beschouwd als een parasiet die moet worden uitgeroeid.

Dit werk beschrijft de vorming van deze vrijkorpseenheden, hun samenstelling en hun acties. Het analyseert ook het brutale karakter van de repressie die de vijand uitoefende en de beginselen van de contra-guerrilla die de Duitsers in de loop van de negentiende eeuw hebben ontwikkeld.

De auteur: Doctor in de geschiedenis van de Université Paris-Sorbonne, gediplomeerd aan het Royal College of Defence Studies (Londen), het NATO Defence College (Rome), het Collège Interarmées de Défense en de École Militaire de Haute Montagne, is kolonel Armel DIROU geassocieerd onderzoeker aan het King's College te Londen en gastdocent aan het University College te Durham. Als cavalerie- en bergtroepenofficier heeft hij gediend op de Balkan, in Bosnië en Kosovo. Hij heeft drie missies uitgevoerd in Afghanistan en een tactische eenheid gecommandeerd in de Centraal-Afrikaanse Republiek. Tevens droeg hij bij aan de tactische opleiding van eenheden uit de Verenigde Arabische Emiraten, Kirgizstan en het Afghaanse leger.