DE GEWELDDADIGHEID VAN DE ACTIE

"Het staat er niet op te verbeteren... Voor ons drukte die zin een wezenlijke waarheid uit, misschien zelfs de wezenlijke waarheid, over de situatie van mannen vastgeketend in een vooruitgeschoven gevechtspositie waarvan de tactische en strategische zwakheden elke willekeurige soldaat onmiddellijk opvielen, zozeer dat de naam van die post zelf, Keating, een soort referentie was geworden. Hij symboliseerde het vermogen van het leger om alle kansen aan zijn kant te scharen zodat de zaken op een ramp konden uitlopen zonder dat dit hoefde te worden toegegeven." In 2009 staan sergeant Clinton Romesha en de rest van zijn mannen van de Rode sectie op het punt de vooruitgeschoven gevechtsbasis Keating te ontmantelen, een van de meest geïsoleerde en ontoegankelijke ooit gebouwd door het Amerikaanse leger in de provincies Nuristan en Kunar om de doorgang van de taliban tussen Afghanistan en Pakistan te verhinderen. Het heeft het leger drie lange jaren gekost om te erkennen dat deze vooruitgeschoven post, het doelwit van onophoudelijke aanvallen, veel te geïsoleerd en gevaarlijk te verdedigen was. Maar op 3 oktober bij het aanbreken van de dag, terwijl Keating op het punt staat definitief te sluiten, gooien de taliban al hun krachten in een nieuwe verwoestende aanval. Meer dan driehonderd opstandelingen uitgerust met zwaar wapentuig, richtingloze kanonnen, mortieren en raketwerptuigen staan op het punt de vijftig zwak ingegraven Amerikaanse soldaten te vernietigen die belast zijn met de verdediging van deze onbeduidende vooruitgeschoven post. De gevechten zullen meer dan veertien uur duren, zonder dat de zaken er ooit op lijken te verbeteren.