11ème Choc

In Frankrijk, 7 februari 1986: "11e Régiment parachutiste de Choc, hier is uw vlag!" De stem van generaal Imbot, de nieuwe chef van de D.G.S.E., draagt ver. Ze richt zich tot de para's die het Regiment vormen dat herrijst uit zijn as na 23 jaar stilte. Ze overspant de jaren, ze slaat een brug tussen het heden dat herleeft en het verleden dat zich herinnert. Ze spreekt voor de Geschiedenis... Een geschiedenis die begon veertig jaar geleden, in het hart van een vergeten citadel diep in de Pyreneeën, op 1 september 1946, en die zich heeft voortgezet, op alle continenten, overal waar Frankrijk behoefte had aan moedige, discrete, bekwame en doeltreffende mannen. Of het nu in Europa was, verlamd door de Koude Oorlog, in Indochina, in het hart van de maquis van Laos, op de stranden van Annam, in Algerije, van de ene grens naar de andere (en zelfs daarbuiten), de officieren, de onderofficieren en de Chasseurs van het 11e hebben gevochten, soms openlijk, maar het vaakst in de schaduw. Ze hebben bijgedragen aan het smeden van de "legende". Voor zijn nieuwe boek "11e Choc" heeft Erwan Bergot, die zelf een van hen was, ervoor gekozen te schrijven over de mannen die de Dienst als leidraad hadden, het Geheim als regel, die de voorkeur gaven aan stilte boven ophef, aan discretie boven vertoon, en die maar al te vaak het troostwoord van een communiqué moesten missen in tijden van succes, lijden of dood. Toen, in de nasleep van de affaire "Greenpeace", de minister van Defensie aan de Nationale Vergadering de heroprichting van het 11e Choc aankondigde, toonde de stilte die volgde dat geen van de aanwezige parlementariërs onwetend was over wat er op het spel stond. De "oud-gedienden" ervoeren dit als een hulde aan hun kwaliteiten: trouw, vasthoudendheid, doeltreffendheid.